ၿငိမ္းခ်မ္းၿငိမ္း
ဘရက္ပစ္ႏွင့္ ကိတ္ဘလြန္ေရွးတို႔ သ႐ုပ္ေဆာင္ထားသည့္ The Curious Case of Benjamin Button ဆိုသည့္ ဇာတ္ကားမွာ ၿပီးခဲ့သည့္လက က်င္းပခဲ့သည့္ ေအာ္စကာဆုေပးပြဲတြင္ ဆုေပါင္း ၁၃ ဆု လ်ာထားခံရၿပီး၊ ဆု ၃ ဆု ဆြတ္ခူးခဲ့သည္။ ႐ုပ္ရွင္ေ၀ဖန္ေရး ဆရာတို႔ကမူ သာမန္ ႐ုပ္ရွင္၀ါသနာအိုးမ်ား အၾကိဳက္ျဖစ္သည့္ Slumdog Millionaire ဇာတ္ကားႏွင့္သာ Benjamin Button ဇာတ္ကားက မယွဥ္ၿပိဳင္ရဘူးဆုိပါက ထိုဇာတ္ကားသည္ အနည္းဆံုး ၅ ဆုထက္မနည္း ဆြတ္ခူးႏိုင္သည္ဟု ေရးၾကကုန္သည္။

၀ါရင့္႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္မ်ားအၾကိဳက္ျဖစ္သည့္ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္ ဇာတ္ကားမွာ နားလည္ရခက္သည့္ ပေဟဋိတခုလို ျဖစ္ေနေသာ္လည္း ၂၀၀၇ ခုႏွစ္က ေအာ္စကာဆု ၀င္ခဲ့သည့္ Babel ဇာတ္ကားတြင္ အတြဲညီခဲ့ေသာ ကိတ္ဘလြန္ေရွးႏွင့္ ဘရက္ပစ္တုိ႔ အတူတကြ ျပန္လည္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားသည္။

ထိုဇာတ္ကားတြင္ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေသာ ဘရက္ပစ္၏ သ႐ုပ္ေဆာင္မႈမွာ ေကာင္းေသာ္လည္း Milk ဇတ္ကားတြင္ Harvey Milk အျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေသာ ေရွာင္ပန္းက ဆုရသြားခဲ့သည္။

ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္ ဇာတ္ကားကို Fight Club , Seven ဇာတ္ကားမ်ားကို ႐ိုက္ကူးခဲ့သည့္ ဒါ႐ိုက္တာ ေဒးဗစ္ဖင္ခ်ာက ႐ိုက္ကူးထားသည္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္ နယူးေအာ္လန္းတြင္ ကထရီနာ အမည္ရွိ ဟာရီကိန္းမုန္တိုင္း တိုက္ခတ္စဥ္က ျဖစ္သည္။ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အဖြားအိုၾကီး ေဒစီက သမီး ကယ္႐ိုလင္းအား နယူးေအာ္လန္း ဘူတာ႐ံုရွိ မ်က္မျမင္ နာရီျပင္ဆရာ ေဂတို ၏ ဘ၀ဇာတ္လမ္းကို ေျပာျပေနသည္။ ေဂတိုတြင္ သားတဦးရွိၿပီး၊ ပထမကမာၻစစ္အတြင္း သူ႔သား ဆံုးပါးသြားသည္ကို ၾကားၿပီးကတတည္းက သူ၏ နာရီမ်ားကို ေနာက္ျပန္သြားရန္သာ တီထြင္ေတာ့သည့္ အေၾကာင္း၊ ထိုကဲ့သို႔ ေနာက္ျပန္သြားရန္အတြက္ တီထြင္ရျခင္းမွာလည္း သားျဖစ္သူႏွင့္ သူ ျပန္လည္ဆံုစည္းခ်င္သည့္ ဆႏၵေၾကာင့္ျဖစ္ေၾကာင္း သမီးကို ေျပာျပသည္။

ဒီအေၾကာင္း ေျပာၿပီးေနာက္ ဒိုင္ယာရီႏွင့္ ပို႔စကဒ္မ်ားမွ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္ အေၾကာင္းကို ဖတ္ေပးရန္ သမီးကို ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္ ျဖစ္လာမည့္ ကေလးငယ္ကို ၁၉၁၈ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ နယူးေအာ္လန္း၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေမြးကင္းစ ကေလးအရြယ္ ခႏၶာကိုယ္္ျဖစ္ေသာ ဘင္ဂ်မင္ကို ေမြးဖြားခဲ့ေသာ္လည္း ႐ုပ္ရည္႐ူပကာကမူ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ အဖိုးၾကီးအရြယ္ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ေမြးဖြားခ်ိန္က ပထမကမာၻစစ္ၿပီးခ်ိန္တြင္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကို ေမြးၿပီး မၾကာမီ မိခင္ ေသဆံုးသြားခဲ့ၿပီး၊ ဖခင္ ေသာမတ္ဘတ္တြန္က သူ႔႔ကို သက္ၾကီးရြယ္အို ေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာ ေလွကားတြင္ လာစြန္႔ပစ္သြားခဲ့သည္။ အဖိုးၾကီးအို မ်က္ႏွာေပါက္ႏွင့္ ထိုကေလးငယ္ကို ေဂဟာတြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ တစ္ဇီႏွင့္ ကြင္နီတို႔က ေတြ႔ရွိၿပီး ေမြးစားထားသည္။ တစ္ဇီီက ကေလးမ်က္ႏွာမဟုတ္ေသာ ထိုကေလးကို ေမြးခ်င္စိတ္ မရွိေသာ္လည္း ကြင္နီက သူ႔ဆႏၵကို ဆန္႔က်င္ကာ ကေလးကို ဘင္ဂ်မင္ဟု အမည္ေပးကာ ေမြးစားလိုက္ေလသည္။

၁၉၃၀ ခုႏွစ္္တြင္ အသက္ ၇၀ အရြယ္ အဖိုးၾကီးတဦးလို ပံုေပါက္ေနေသာ သူ႔ကို လူ႔သိုင္းအ၀ိုင္းက အထင္ေသးစြာ မေကာင္းဆိုးရြားတေကာင္လို ဆက္ဆံေသာ္လည္း သူ႔ေမြးစားမိခင္က သူ႔ကို အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ အၿမဲေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။

တေန ့ထိုေဂဟာတြင္ ေနထိုင္ေသာ အဘြားအိုတဦးက သူ႔ေျမးမေလး ေဒစီႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစတင္ကာ ထိုေကာင္မေလးႏွင့္ သူ ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားသည္။ အဘြားၾကီးေျပာျပေသာ ပံုျပင္မ်ားကို ေကာင္မေလး၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ နားေထာင္ၾကသည္။ ကေလးေတြႏွင့္အတူ ကေလးတဦးလိုပင္ ဘင္ဂ်မင္ ေဆာ့ခ်င္ေသာ္လည္း သူ၏ ခႏၶာကိုယ္ အေနအထားက ကေလးတဦးလို မသန္၊ အၿမဲတမ္း လက္တြန္းလွည္းျဖင့္ အဖိုးၾကီးတဦးလို သြားလာေနရသည္။ (လူၾကီးအရြယ္ ကေလးဘ၀က သူ မသန္ေသာ္လည္း ကေလးအရြယ္လူၾကီးဘ၀တြင္မူ ဘင္ဂ်မင္ သြက္လက္မႈ ရွိသည္ကို ဒါ႐ိုက္တာက ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့သည္)။ ကေလးတဦးသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း အဖိုၾကီးပံု ေပါက္ေနသည့္ သူ႔ကို ေဂဟာသို႔လာသည့္ လူတခ်ဳိ႕က သက္ၾကီးရြယ္အိုတဦးလို သေဘာထားၾကရာ ၾကာေတာ့ သူ႔တြင္ ထိုသို႔ေသာ အျပဳအမူမ်ားအတြက္ ခံႏိုင္ရည္အား မရွိတာ့။ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာလာသည့္အခါ သူ႔စိတ္မ်ားက အေ၀းဆံုးကိုသာ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ခဲ့သည္။

တေန ့သူႏွင့္ ခင္မင္ေသာ နယူးေအာ္လန္းရွိိ သေဘၤာကပၸတိန္ မိုက္ႏွင့္ ဘားတခုသို႔သြားရာ သူ၏ ဖခင္အရင္းႏွင့္ ျပန္ေတြ႔ရသည္။ ေသာမတ္ဘတ္တြန္က သူသည္ ဖခင္အရင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံေျပာၾကားျခင္း မျပဳခဲ့။

သူ တျဖည္းျဖည္း အရြယ္ေရာက္လာကာ ဒုတိယကမာၻစစ္ မျဖစ္ခင္ သူ႔အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ (တျဖည္းျဖည္း ငယ္ငယ္ သြားသျဖင့္ ႏွစ္ ၆၀ ေက်ာ္ခန္႔့တြင္) ကပၸတိန္မိုက္တို႔၏ သေဘၤာျဖင့္ ပင္လယ္ေရေၾကာင္းခရီးကို လိုက္ပါသြားခဲ့သည္။

ထိုသေဘၤာျဖင့္ ဘင္ဂ်မင္မွာ အဂၤလန္၊ ျပင္သစ္ ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားထိ ခရီးေပါက္ခဲ့သည္။ ေရာက္သည့္ ေနရာတိုင္းတြင္လည္း စာေရးၿပီး ေေဒစီ ကို အမွတ္တရ ပို႔စကဒ္မ်ား ပို႔ခဲ့သည္။

႐ုရွားတြင္ ေရာက္ေနစဥ္ ၿဗိတိသွ် အမ်ဳိးသမီးေလး အဲလိဇဘက္ အေဘာ့ႏွင့္ ခ်စ္ၾကိဳးသြယ္ခဲ့ၾကသည္။ ေဒစီက ထိုသတင္းၾကားေသာအခါ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။ အဲလိဇဘက္မွာ အိမ္ေထာင္ရွိသူတဦးလည္းျဖစ္သည္။ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဂ်ာမန္တို႔ ဗံုးၾကဲေသာအခါ အဲလိဇဘက္ႏွင့္ ဘင္ဂ်မင့္၏ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းလည္း တခန္းရပ္ခဲ့ၾကရသည္။

တၾကိမ္တြင္ ဘင္ဂ်မင္တို႔၏ သေဘၤာကို ဒုတိယကမာၻစစ္အတြင္း ဂ်ာမာန္ယူဘုတ္ႏွင့္ အဆက္သြယ္ရွိသည္ဟု အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ အေမရိကန္ ေရတပ္က ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီး၊ ေနာက္ ဘင္ဂ်မင္လည္း သူ႔ဖခင္အရင္းႏွင့္ တခါျပန္ေတြ႔ခဲ့ျပန္သည္။

ဒီတၾကိမ္တြင္ ေသာမတ္ဘတ္တြန္က သူပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားႏွင့္ ၾကယ္သီးထုတ္ စက္႐ံုတို႔ကို ဘင္ဂ်မင္အား အေမြေပးခဲ့သည္။ သူ႔ဖခင္ မေသခင္အထိ ဘင္ဂ်မင္က ဖခင္ႏွင့္သာ အတူေနထိုင္ခဲ့သည္။

ဖခင္ ေသဆံုးၿပီးေနာက္ နယူးေအာ္လန္းသို႔ ျပန္လာၿပီး ေဒစီ အေၾကာင္းကို စံုစမ္းရာ သူမမွာ နယူးေယာက္တြင္ ေအာင္္ျမင္ေသာ ကေခ်သည္တဦးျဖစ္ေနေၾကာင္း စံုစမ္းသိရွိရသည့္အခါ သူသည္ နယူးေယာက္သို႔ လိုက္သြားသည္။

ေဒစီက သူလိုပင္ အကပညာရွင္တဦးျဖစ္သူႏွင့္ ခ်စ္ကြ်မ္း၀င္ေနၿပီဟု သိရသည့္အခါ သူမ၏ အခ်စ္ကို ဘင္ဂ်မင္ ငံ့လင့္္ရန္ ့မျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဇြဲကား မေလွ်ာ့။

ပါရီတြင္ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီးေနာက္ ကေခ်သည္ဘ၀ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရသည့္ ေဒစီကို ဘင္ဂ်မင္က လာေတြ႔သည္။ တျဖည္းျဖည္း လူလတ္ပိုင္း႐ုပ္အသြင္ ျဖစ္လာသည့္ ဘင္ဂ်မင္ကို ေဒစီက ခ်က္ခ်င္း မမွတ္မိေသာ္လည္း ေျခေထာက္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ သူမ၏ ေအာင္ျမင္ေသာ ကေခ်သည္ အိပ္မက္ကုိ စြန္႔လႊတ္လိုက္ရသည့္အတြက္ ဘင္ဂ်မင္ကို သူမႏွင့္ ေ၀းေ၀းေနရန္သာ ျပန္လည္တံု႔ျပန္ခဲ့သည္။

၁၉၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ေဒစီ္သည္ နယူးေအာ္လန္းသို႔ ျပန္လာၿပီး ဘင္ဂ်မင္ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူတို႔မွာ သက္တူရြယ္တူမ်ား ျဖစ္ေနၾကသည္။ အႏွစ္ႏွစ္အလလက ေစာင့္စားခဲ့ရသည့္ သူတုိ႔၏ အိပ္မက္မ်ားမွာ ယခုမွ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သူတုိ႔သည္ အတူေနၾကၿပီးေနာက္ ကယ္႐ိုလင္းအမည္ရွိ သမီးေလးကို ေမြးခဲ့သည္။ တျဖည္းျဖည္း ငယ္ရြယ္ႏုပ်ဳိလာသည့္ ဘင္ဂ်မင္မွာ သူ႔ေၾကာင့္ သမီးေလးအရွက္ရမည္ကို စိုးရိမ္ကာ ဖခင္အျဖစ္ မခံထိုက္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး၊ ေဒစီတို႔သားအမိႏွင့္ခြဲ၍ ကမာၻအႏွံ႔ ခရီးထြက္ေလသည္။

ကယ္႐ိုလင္းက ေဒစီိကုိ ဒိုင္ယာရီဖတ္ျပေနရင္း သူမ ေမြးေန႔ေရာက္တိုင္း ပို႔စကဒ္ မွန္မွန္ပို႔ေနေသာ သူမွာ သူမ၏ ဖခင္ျဖစ္္ေၾကာင္း သိသြားသည္။ မိခင္ကိုလည္း ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ လုပ္ထားေသာေၾကာင့္ စိတ္ထိခိုက္ရသည္။

၁၉၈၀ ခုႏွစ္တြင္ ဘင္ဂ်မင္က ေဒစီတို႔ဆီ တခါျပန္လာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ဘင္ဂ်မင္က အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ လူငယ္ေလးတဦး၏ ႐ုပ္ရည္မ်ဳိး ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ အသက္အရြယ္ အိုမင္းၿပီျဖစ္ေသာ ေဒစီကေတာ့ သူ လက္ထပ္ထားသည့္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူ ေရာဘတ္ႏွင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ (ဘင္ဂ်မင္ အိမ္က ထြက္သြားၿပီးကတည္းက ေရာဘတ္မွာ ေဒစီတို႔ကို ကူညီေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သူျဖစ္သည္)။ ဘင္ဂ်မင္၏ ႐ုပ္ရည္ႏွင့္ မလိုက္ဖက္ေအာင္ ေဒစီက အသက္အရြယ္ ၾကီးရင့္ေနၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူတည္းခိုရာ ဟိုတယ္သို႔ လိုက္သြားၿပီး ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းမ်ားကို စားၿမံဳ႕ျပန္ခဲ့ၾကသည္။

ေဒစီ၏ ႐ုပ္ရည္ႏွင့္ မလိုက္ေအာင္ပင္ တျဖည္းျဖည္း ငယ္ရြယ္လာေသာ ဘင္ဂ်မင္မွာ ဒီတခါ ေဒစီကို အၿပီးအပိုင္ စြန္႔ခြာေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး အိမ္မွ ထြက္ခြာခဲ့သည္။

ထိုသို႔ ဘင္ဂ်မင္ ထြက္ခြာသြားၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီး၊ တေန႔တြင္ လူမႈေရးအကူအညီေပးေရး လုပ္သားတဦးက သူမကို ဖုန္းဆက္သည္။ သူမနာမည္ပါေသာ ဒိုင္ယာရီကို ကိုင္ထားသည့္ ကေလးေလးကို တိုက္ပ်က္ၾကီးတခုတြင္ ေတြ႔သည္ဆိုေသာ သတင္းျဖစ္သည္။

သက္တူျဖစ္ေသာ္လည္း ရြယ္တူမဟုတ္ေသာ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ဘ၀ေန၀င္ခ်ိန္သည္ ၾကည္ႏူးဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ရာ အျပည့္ျဖစ္သည္။ (အဖြားအိုတဦးက ရင္ခြင္ပိုက္ ခ်စ္ရသူကေလးကို တစိမ့္စိမ့္ ခ်စ္ေနရပံုကို ဒါ႐ိုက္တာက ေဆြးေျမ႕လြမ္းေမာစရာျဖစ္ေအာင္ ႐ိုက္ျပႏိုင္ခဲ့သည္)။

၂၀၀၃ ခုႏွစ္တြင္ အသက္ ၈၅ ႏွစ္ရွိၿပီျဖစ္ေသာ ေမြးကင္းစ ကေလးအရြယ္ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္မွာ ေဒစီ လက္ေပၚတြင္ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ ေနာက္ ၂ ႏွစ္ ၾကာေသာအခါ နယူးေအာ္လန္းတြင္ ဟာရီကိန္းကာထရီနာ မုန္တိုင္းတိုက္ခတ္သျဖင့္ တၿမိဳ႕လံုး အေရးေပၚ အေျခအေန ေၾကညာထားရသည္။ မုန္တိုင္း ၀င္လာေသာအခါ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားက ေဆး႐ံုရွိ လွ်ပ္စစ္မီးမ်ားလည္း ၿငိမ္းသြားသည္။

တၿမိဳ႕လံုးတြင္လည္း အေရးေပၚ ဥၾသဆြဲသံမ်ားက ဆူညံေနသည္။ မုန္တိုင္းေၾကာင့္ အိပ္တန္းမျပန္ႏိုင္ျဖစ္ေနေသာ ၀တ္ရည္စုပ္ငွက္ကေလးမွာ ေဆး႐ံုရွိ ေဒစီ၏ ျပဴတင္းေပါက္သို႔ လာနားသည္။ ကယ္႐ိုလင္းက ေဆး႐ံုအခန္းအျပင္ဘက္ ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ေဒစီလည္း လူ႔့ေလာကၾကီးမွ အၿပီးအပိုင္ ထြက္သြားေတာ့သည္။

ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္အျဖစ္ ဘရက္ပစ္၊ ေဒစီအျဖစ္ ကိတ္ဘလြန္ေရွး၊ ၁၂ ႏွစ္အရြယ္ ဘင္ဂ်မင္ဘတ္တြန္အျဖစ္ ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ စပင္ဆာဒယ္နီယလ္က သ႐ုပ္ေဆာင္ထားၾကသည္။ ေဒစီ ၆ ႏွစ္သမီးအရြယ္ ဘ၀ကို အယ္လီဖန္နင္း၊ ၁၁ ႏွစ္အရြယ္ကို ကေလးသ႐ုပ္ေဆာင္ မာဒီဆန္ ဘီတီ၊ ဘင္ဂ်မင္၏ ေမြးစားမိခင္ ကြီနီအျဖစ္ ထရာဂ်ီပီဟန္ဆန္က သ႐ုပ္ေဆာင္သည္။ (ထိုဇာတ္ကားျဖင့္ သူမမွာ အေကာင္းဆံုး အမ်ဳိးသမီးဇာတ္ပို႔ဆု လ်ာထားခံရသည္)။ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ စာေရးဆရာ F Scot Fitzgerald ၏ The Curious Case of Bejamin Button ဆိုသည့္ ၀ထၱဳတိုကို ထိုနာမည္ျဖင့္ပင္ ႐ုပ္ရွင္ျပန္႐ိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ဘရက္ပစ္ ေမြးကင္းစ အဖိုးၾကီးဘ၀ကို ကြန္ျပဴတာ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ CGI (Computer Generated Image) မ်ားျဖင့္ ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ တျခားအရြယ္မ်ားကို မိတ္ကပ္ျဖင့္ ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္သည္။ အေကာင္းဆံုး မိတ္ကပ္ဆုႏွင့္ အျမင္ဆိုင္ရာ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ဆု ရရွိသည္။ မိတ္ကပ္ဆရာမွာ Greg Canon ျဖစ္သည္။ ေအာ္စကာ ၈ ၾကိမ္ လ်ာထားခံရၿပီး ဆု ၄ ဆု ဆြတ္ခူးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။