by Aung Kaung Myat
ပံုမွန္အားျဖင့္ ျမန္မာ့အလင္းလိုမ်ိဳး အစိုးရရဲ႕ ဝါဒျဖန္႔တဲ့ သတင္းစာက ေဆာင္ပါးေတြကို က်ေနာ္
ဂ႐ုစိုက္ေလ့မရိွပါဘူး။ ေရးတဲ့လူေတြရဲ႕ ပညာအဆင့္အတန္းကနိမ့္ပါးျပီး ေပၚလစီနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္
ပံုစံမ်ိဳးေတြကို ပဲေရးၾကေလ့ရိွပါတယ္။ ဒီေဆာင္းပါးကေတာ့ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဖို႔ လိုလာတယ္လို႔
ထင္လို႔ပါ။ ေဆာင္းပါးရဲ႕ ေခါင္းစဥ္က “ယံုၾကည္မႈႏွင့္ လူ႔အျပဳအမူ (ဒါနႏွင့္ သီလမပါလွ်င္) …”
လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ေရးသားသူကေတာ့ ရွင္ဇာနန္ (မဟာသိပၸံ) ျဖစ္ပါတယ္။

ေဆာင္းပါးရဲ႕အစမွာ လူ႔ေလာကတြင္ မေကာင္းမႈမ်ိဳးစံု ျပဳလုပ္ၾကေၾကာင္း၊ လူ႔ေလာကတြင္ ေ
ကာင္းမႈ မေကာင္းမႈတို႔ သတ္မွတ္ထားၾကေၾကာင္း၊ လူသားတို႔ သည္ အဖြဲ႔အစည္းအသင္းအပင္းႏွင့္
ေနထိုင္တတ္ေသာ သက္ရိွမ်ိဳးႏြယ္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္းစသည္ျဖင့္ သံုးသပ္ျပထားသည္။ အဲဒီကေနျပီး
စာေရးသူရဲ႕ အေတြးအေခၚေတြ ကိုထည့္လာပါသည္။ တစ္ဦးခ်င္းသည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ျဖစ္ျပီး၊
လူ႔အဖြဲ႔အစည္းသည္ တစ္ဦးခ်င္းအတြက္ဟု ေျပာလာပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဗုဒၶေဟာၾကားသည္ကို မွတ္သားဖူးေၾကာင္းေျပာကာ ေဆြမ်ိဳးအရင္းအခ်ာမည္သည္ မိမိႏွင့္ အနီးဆံုးလူပင္ျဖစ္သည္
ဟုေျပာပါသည္။

လူလူခ်င္းအေပၚထားရိွရမည့္ သေဘာထားမ်ားကို ဘာသာတရားမ်ားျဖင့္ ဆိုဆံုးမစကားမ်ားလည္း
မ်ားစြာရိွခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဆိုးသြမ္းသူမ်ား၊ သူတစ္ပါးကုိ ဒုကၡေပးသူမ်ားအေၾကာင္း
ကိုျပန္ေျပာပါသည္။ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္သူမ်ားသည္ မေကာင္းမႈအတြက္ ျပန္လည္ခံစားၾကရသည္
ဟူေသာ ယံုၾကည္ခ်က္သည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းတြင္ ရိွပါသည္။ မတရားသျဖင့္ လူကိုသတ္ေသာသူ
သည္ မိမိဘဝသာမက သားစဥ္ေျမးဆက္ မေကာင္းမႈ အက်ိဳးခံစားရေလ့ရိွၾကသည္ဟူေသာ
ယံုၾကည္ခ်က္သည္ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတိုင္းတြင္ရိွသည္ဟု ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ေျပာလာပါသည္။

ျဖစ္ႏိုင္သည္မွာ စာေရးသူ ရွင္ဇာနန္(မဟာသိပၸံ) သည္ေပါင္ခ်ိန္တို႔ လက္ထက္ တရုတ္ကားမ်ား ထဲမွ ေဆြခုႏွစ္ဆက္၊ မ်ိဳးခုႏွစ္ဆက္သတ္ေစဟူသည့္ အမိန္႔ေပးပံုမ်ိဳး။ သမၼာက်မ္းစာထဲမွ ဘုရားသခင္ တားျမစ္ထားေသာ
ပန္းသီးကို စားမိယံုႏွင့္ အာဒမ္ႏွင့္ ဧဝ၏ မ်ိဳးဆက္လူသားတို႔ ဒုကၡခံရပံု အယူအဆမ်ားကို ယူထားပံုေပၚသည္။ သူ၏ အေတြးအေခၚမွာ ေျခေျချမစ္ျမစ္ မရိွလွပါ။

ထို႔ေနာက္ စကားလမ္းေၾကာင္းေျပာင္းလာသည္။ ဆိုးသြမ္းသူမ်ားသည္ ဆိုးသြမ္းၾက၏။ မိုက္သူမ်ားက မိုက္ၾက၏။ ေနာင္တရသူမ်ားက ေနာင္တရၾက၏။ ဘုရားတရားကိုသိ၍ ယံုၾကည္မႈဘက္သို႔ ကူးေျပာင္းသူက
ကူးေျပာင္း၏။ တရားရသူက တရားရ၏။ လိမၼာလာသူကလိမၼာျပီး မိုက္ျပီးရင္ မိုက္တြင္းနက္သူက နက္၏
ဟုေရးသားထားသည္။ စာေရးသူ၏သေဘာအရ ဆိုးသြမ္းသူမ်ား မိုက္သူမ်ားသည္ ဘုရားတရားကို မ
သိသူမ်ားျဖစ္ျပီး၊ လိမၼာသူမ်ား၊ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုရိွသူမ်ားသည္ ဘုရားတရားကို သိသူမ်ားဟု ယူဆ
ရမလိုျဖစ္ေနပါသည္။ ထိုေနာက္ ဘာသာမဲ့ေတြအေၾကာင္း ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ေျပာပါေတာ့သည္။
မိုက္တြင္းနက္သည္ဟုလည္း မဆိုႏိုင္၊ မလိမၼာသူဟူ၍လည္း သတ္မွတ္၍မရ၊ လူမႈေရးနားမလည္ဟုလည္း
ေျပာဆိုရန္မျဖစ္ႏိုင္ေသာ ဘုရားမဲ့မ်ားရိွသည္ဟု အစခ်ီလာပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘာသာမဲ့မ်ား၊ ဘုရားမဲ့မ်ားကို ေလာဂ်စ္အစုတ္အပ့ဲမ်ားႏွင့္ ေဝဖန္ပါေတာ့သည္။

ဆိုးမိုက္သူက မိမိ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ အမွန္ဟု ဆိုႏုိင္၏။ အေၾကာင္းမွ ဘုရားမဲ့လွ်င္ အဆိုး
အေကာင္းသည္ အဘယ္မွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္ႏိုင္မည္ကို ေစာေၾကာမႈ မျပဳႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေလ့လာသူမ်ားသည္ လူ႔ဘဝတြင္လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၏ ကံၾကမၼာကို ေျခရာေကာက္၍
သံုးသပ္မႈ ျပဳၾက၏။ ကုသိုလ္ႏွင့္ အကုသိုလ္၏ အက်ိဳးဆက္သည္ လူတစ္ဦး၏ဘဝကို အမွန္ပင္ၾကီးစိုး၍ ျခယ္
လွယ္ႏိုင္ေၾကာင္း အခိုင္အမာေတြ႔ရိွၾကေလသည္ ဟုဗုဒၶဘာသာမွန္ေၾကာင္းသက္ေသျပေလေတာ့သည္။

ေဖာ္ျပပါစာပိုဒ္တြင္ ျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေလ့လာသူဟုသံုးထားပါသည္။ ထိုျဖစ္ရပ္မ်ားကို ေလ့လာသူမ်ားသည္ သိပၸံပညာရွင္မ်ားလား၊ ေတြးေခၚပညာရွင္မ်ားလား၊ သာမန္လူမ်ားလား၊ မည္သည့္ ႏုိင္ငံကလူလဲ၊ စာေရးသူ
ကိုယ္တိုင္လား မည္မည္ရရမေျပာထားေပ။ ရိွခ်င္မွလည္း ရိွမည္။ စာေရးသူ၏ အျငင္းအခံုခိုင္မာေစရန္ ဟူ
သည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ လိုရာဆြဲေတြးထားျခင္းသာျဖစ္ႏိုင္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ ကမာၻေပၚရိွဘာသာမဲ့ ပညာရိွမ်ားအေၾကာင္းကိုေျပာေလေတာ့သည္။ ထိုသူတို႔မွာ လူက်င့္ဝတ္ကို
လိုက္နာၾကသည္။ ကတိကဝတ္မ်ားကို ေလးစားလိုက္နာၾက၏။ မေကာင္းမႈကို ေၾကာက္ရြံ႕တတ္ၾက၏။
မည္သို႔ပင္ ဆိုေစလူသားမ်ားသည္ ေသမ်ိဳးမ်ားျဖစ္ျပီး “သီလႏွင့္ ဒါနမပါ ေသခါမွသိ” မည္ဟု ဆိုျပီး
ဘုရားတရားကို မယံုၾကည္ေသာ ကမာၻေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ေနဝင္ခါနီး အခ်ိန္အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၊ ေနဝင္ခါနီး စကားမ်ားဟူ၍ေဖာ္ျပထားျပန္သည္။ ျဗိတိသွ်ဝန္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဝင္စတန္ ခ်ာခ်ီ၊ လီနင္၊ နပိုလီယံ၊ ေတာမတ္စ္ပိန္း ႏွင့္ ေဗာ္လ္တဲယားအပါအဝင္ ေက်ာ္ၾကားေသာ ပုဂိၢဳလ္မ်ားေနဝင္ခ်ိန္တြင္
ေျပာဆိုခဲ့သည္ဟူ၍ ေဖာ္ျပထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေသခါနီးအခ်ိန္တြင္ ထိုသူမ်ားကဲ့သို႔ မျဖစ္ေစရန္ ဒါနႏွင့္
သီလမပါ ေသခါမွ သိ ဟူေသာ စကားပံုျဖင့္ စာဖတ္ ပရိသတ္ကို ေျခာက္လွန္႔ထားသည္။

စာေရးသူ ရွင္ဇာနန္(မဟာသိပၸံ)၏ အားနည္းခ်က္မွာ မိမိဥပမာေပးသည့္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ အေၾကာင္းကို
ေသေသခ်ာခ်ာ သုေသသန မလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဝင္စတန္ ခ်ာခ်ီ၊ နပိုလီယံ တို႔သည္ ဘာသာမဲ့မ်ား
မဟုတ္ပါ။ လစ္ဘရယ္က်ေကာင္းက်မည္။ သို႔ေသာ္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔သည္
ကမာၻအႏွံသို႔ေရာက္ရိွ၊ ဘာသာမ်ိဳးစံုႏွင့္ေတြ႔ထိ ျပီးသြားသည့္အခါ ၄င္းတို႔ ကိုးကြယ္ေနေသာ ဘာသာအေပၚႏွင့္
ဘုရားအေပၚတြင္ ယံုၾကည္မႈေလ်ာ့က်သြားေကာင္းေလ်ာ့သြားမည္။ ထိုသည္ကို စာေရးသူက လိုရာဆြဲေတြး
ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ေသခါနီး သူမ်ားေျပာသြားသည့္ စကားမ်ား (ထိုစကားမ်ားမွာလည္း ထိုနာမည္ေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္
မ်ားေျပာသည္ ဟုတ္မဟုတ္မေသခ်ာ) ကိုၾကည့္၍ ေကာက္ခ်က္ခ်ပံုမွာ အေတာ္ေလး ရယ္စရာေကာင္းသည္။

ပို၍ဆိုးရြားေသာ အခ်က္မွာ လူမ်ိဳးဘာသာ ေပါင္းစံုဖတ္ေနရေသာ ျပည္တြင္း အစိုးရထုတ္ သတင္းစာမွ
ဘာသာမဲ့မ်ားကို ခ်ိဳးခ်ိဳးႏွိမ္ႏိွမ္ေရးသားထားသည့္ ေဆာင္းပါးကို ခြင့္ျပဳျခင္းမွာ အယ္ဒီတာ၏ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္မႈကို
ေမးခြန္းထုတ္စရာျဖစ္သည္။ စာေရးသူေပးခဲ့သည္ ဥပမာမ်ားသည္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွ ျဖစ္ျပီး ထိုသူတို႔ ေသခါနီး
ဘုရားတသည္မွာ ဗုဒၶကိုတျခင္းမဟုတ္ပဲ၊ God ဘုရားသခင္ကို တျခင္းျဖစ္သည္ ကိုလည္း စာေရးသူသည္
လ်စ္လ်ဴရွဴထားသည္။ အဆံုးသတ္တြင္မွ ဒါနႏွင့္သီလကို မေသခင္ ျပဳရမည္ဟူ သည္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၏ ခံယူခ်က္ျဖစ္ေန

တစ္ခုယူဆ၍ ရႏိုင္သည္မွာ စာေရးသူ ရွင္ဇာနန္(မဟာသိပၸံ) သည္ ဘာသာမဲ့မ်ားရိွေနသည္ကို ႏွစ္ျမိဳ႕ဟန္မရိွပဲ၊
ဘာသာတစ္ခုခုကို (အဓိကအားျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာကို) ကိုးကြယ္ေစခ်င္ဟန္တူသည္။ စာေရးသူ၏ အေတြးအေခၚမွာ
ဘုရား၊ တရားကို ယံုၾကည္ေသာသူမ်ားသည္ ေတေလဂ်ပိုးမ်ားပင္ျဖစ္ေစကာမူ၊ ေကာင္းရာမြန္ရာသို႔ေရာက္မည္ျဖစ္သည္။
လူ႔ေလာက အက်ိဳးအတြက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ လူပုဂၢိဳလ္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ ဘုရား၊တရားကို သိပ္ျပီး မယံုၾကည္ (သို႔)
ဘာသာမဲ့ ျဖစ္ပါက ေသလွ်င္ ငရဲသြားရမည့္သေဘာပင္ျဖစ္သည္။ (သတိ စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္သူမ်ား ဤေဆာင္းပါးကို
ဖတ္မိလွ်င္ အရယ္လြန္၍ေသဆံုးႏိုင္သည္ သတိထားပါ :P)